Als ik op reis ben lees ik vaak een boek. Enerzijds omdat ik niet constant aan het werk wil zijn en anderzijds omdat ik tijdens de vele transits en andere wachttijden wat te doen wil hebben.
De laatste keuze was het van het weekend opgepikte boek Noedel Soep & Stokjes van Polly Evans (ISBN: 90-245-5414-4) of, in het Engels Fried Eggs with Chopsticks (in godsnaam, wie heeft die titel vertaald). Ik kocht dit boek samen met de Rough Guide to China omdat ik van plan ben deze zomer naar China te gaan voor m’n vakantie en ik me wel een beetje wilde verdiepen.
Nou, laat me je een ding zeggen: lees dit boek niet als je een leuke indruk van China wil krijgen. Ik zeg niet als je een goede of indruk van China wil krijgen, want ik weet (nog) niet op het klopt wat Polly allemaal schrijft. Maar echt waar: dit is een boek voor regelrechte zwartkijkers. Laat me je de eerste en de laatste zin uit het boek citeren:
Ik staarde met een mengeling van afgrijzen en fascinatie naar het verschrompelde, wasachtige lijk…
Ik had in ontelbare voortkruipende, rammelende bussen gereden, maar ook in de snelste trein ter wereld. En nu, met een mix van weemoed en een intens geoel van opluchting, had ik de eindstreep bereikt–voorlopig althans.
Nou zijn dit niet de ergste zinnen uit het boek, want dan had ik wel wat verder kunnen zoeken. Maar als de eerste zin en de laatste zin uit een boek al zoveel negativiteit in zich herbergen, dan belooft het voor de rest sowieso niet veel goeds (en dat was het dan ook niet).
Normaalgesproken laat ik mijn gemoedstoestand niet zo bederven door een boek, maar ik ga na het afmaken van deze entry toch wel even heel snel op zoek naar wat feel-good stories over China op het net 
.
